अब कसरी बाँच्ने खोइ? पैसाले के गर्यो र ? बैंकमा पैसा त छ टन्न ! म्याडम एकातिर पल्टन्छे हँ हँ गर्छे ,म टुलु टुलु हेर्छु ।काम गर्ने मान्छे राखेको सबै भएको लुटुपुटु पारेर भाग्यो । घरमा भाडामा बसेकाहरू पनि ब्यस्त छन ।कतिखेर जान्छन ,कतिखेर आउँछन थाहा नै हुँदैन । छोराहरूलाई बिरामी छु भन्यो भने जचाँउनु राम्रो डा .सङ्ग, ठीक हुन्छ भन्छन।आजकल उतै बाट फोन गर्छन ,मलाई जाँगर पनि छैन तिनीहरुलाई फोन गर्ने । खोइ ,मरे पछि पोल्न आउँछन् कि! छ न त आफन्त पनि छन, तर खै र फुर्सद ? कोही फर्केर आउदैनन । खै, कस्तो दौडमा छ यो दुनियाँ ,मैले बुझ्नै सकिन । लामो श्वास फेर्नु भो गुरुले । म बिरामी भएर हस्पिटल गएको मान्छे गुरुका कुराले आफ्नो रोग पनि बिर्सेछु।लाग्यो ,गुरु मेरा आफ्ना मान्छे हुन यिनलाई निको बनाएर घर पुर्याउनु मेरो दायित्व हो ।म फेरि डाक्टर भेटन पुगे ,यथार्थ बताए ।गुरुलाई घरसम्म पुर्याए । ठूलो कम्पाउड सहितको शिशमहल, तर रित्तो! गुरुले म तिर हेर्नू भो र भन्नु भो, “यही हो हाम्रो रित्तो घर” ! हेरेँ ,सुबिधा सम्पन्न घर ,म्याड्म सुतिराख्नु भएको । सानो यौटा कुकुर उहाँसङ्गै सुतिरहेको थियो ।

उहाँले त्यसलाई मुसारी राख्नुभएको थियो । मानौं त्यो उहाँको नातिनातिना नै हो । ।म उठनै सक्दिन नानी! ढाड बेस्सरी दुखेको छ ।मलाई देखेर उठन खोज्नु भो म्याडम तर सक्नु भएन । म भारी मन लिएर घर फर्के ! खुट्टा दुखेर हस्पिटल गएको म त त्यसै पो फर्केछु। धन वैभवले भरिपूर्ण रित्तो घर हेरेर । फेरि पनि फर्केर हेरेँ मेरो गुरु र गुरुआमालाई , जो सबै भएर पनि अपूर्ण थिए …अनि त्यो शिशमहललाई …निर्जन मरुभूमि जस्तै उजाड त्यो घर …जहाँ सबै थियो ,तर पनि सुनसान .. जहाँ दुई वृद्ध जोडी बसेका छन ,अनन्त पर्खाइमा .. …… उफ!….. ..गरुङ्गो मन बोकेर म घर फर्के ।

(लेखक : भरतपुर १२ चितवन स्थित ग्रीनल्याण्ड पब्लिक स्कूलकी प्राचार्य हुनुहुन्छ । )