कविता: सहिद परिवारको सपना…
मेरो परिवारको रगतले रंगिएको त्यो माटो
अहिलेसम्म पनि भिजेको छ,
सायद केही सपना अझै
मरेका छैनन्…!
म चिच्याएको थिएँ –
म पनि युद्धको सिपाही बनेको थिए जाग नेपाली
“जनता! अब जाग!”
तर…
म निदाएँ,
र तिमीहरू फेरि सुत्यौ…
म कल्पेको थिएँ –
न्यायको जून उदाउँछ,
रोटी, रोजगारी र शिक्षाको
अधिकार बनेर जन्मिन्छन्,
तर…
तँ अझै
दलको झन्डा बोकेर
सपनाको शव जलाउँदै छस्।
मेरो आमाले सोचेकी थिइन् –
“अब त परिवर्तन होला!”
तर उहाँको चुल्हो
अझै त्यस्तै छ,
र तिमी- भजन, भोज र भाषणमा
सहिदको नाम बेच्दैछौ!
मेरो सपना
क्रान्तिको बुटमा थिएन,
न झन्डामा,
न त शालिकमा-
मेरो सपना थियो:
हरेक मान्छेले मान्छे भएर बाँचून्।
आज म हेर्छु-
सहिदको नाममा राखिएको चोक,
जहाँ रक्सी पसल, जुवा र माइकले
मेरो सहिद बहिनीको सपना लिलामी गरिरहेका छन्।
र मलाई लाग्छ-
म पुनः बिउँझनैपर्छ।
तर यो पल्ट शब्द होइन,
सचेत नागरिकको चेत बन्नुपर्छ म अब !!
पुर्व जनमुक्ति सेना नेपाल दोस्रो डिभिजन
सरिता थुलुङ्ग राई (सरिना)
नयाँ वर्ष ,कविता
छोरा मन्जितको जन्मोत्सवको अबसरमा श्रमदान अभियानमा आर्थिक सहयोग गर्ने
भारतीय नम्बर प्लेटका सवारीमाथि प्रतिबन्धविरुद्ध सर्लाहीमा सर्वदलीय चेतावनी
लालबन्दी नगर अस्पतालको सेवा नियमित सञ्चालन सम्बन्धी नागरिक अपिल
सभ्यताका पुजारी दनुवार जातिको भाषा संकटमा, रोग लाग्दा ‘बसाइ (डी) सर्ने परम्परा लोप हुँदै ।
